In 2006 beklommen wij de berg Mt. Kinabalu (Gunung Kinabalu). We hadden ons vooraf niet enorm verdiept in hoe (zwaar) de klim zou zijn; maar ons werd verteld dat het allemaal best meeviel en ook prima voor de onervaren klimmers geschikt was. Dit bleek uiteindelijk (deels) correct; hoewel wij de gehele klim alles behalve als makkelijk hebben ervaren. Wij waren beiden in goede conditie en konden ook zonder verdere gebreken aan de klim beginnen. Wij hadden de 'Mount Kinabalu Summit Trail' vooraf bij Olaf (agent die in Kota Kinabalu woont) geregeld; dit heeft hij destijds prima gedaan. We waren er op tijd bij; want het beklimmen van de berg is een erg populaire activiteit en omdat er een daglimiet is aan mensen die de berg mogen beklimmen werkt men er met het verstrekken van permits. Onze 'package' bevatte een overnachting bij Laban Rata Rest House, de permits en wat kleinere bedragen zoals parkentree en verzekering.
Hoewel je zo goed als de hele dag de tijd hebt om het rustpunt (Laban Rata) te bereiken doe je er verstandig aan om zo vroeg mogelijk in de ochtend te vertrekken. Het voordeel is dat je eerder bij het rustpunt aankomt; en dat je lichaam zo langer kan wennen aan het hoogteverschil. Verder kun je ook je eigen tempo lopen; waarbij over het algemeen geldt dat als je het eerste deel lekker rustig aan doet; het qua zwaarte redelijk meevalt. Wij vertrokken om 8.30 bij de 'Timpohon Gate' en kwamen rond 13.15 bij Laban Rata aan (wij deden het dus rustig aan). Rond een uur of 5 in de middag besloten we maar naar bed te gaan want de tocht naar de top van de berg zou om 1.00 in de nacht starten. Dit is met opzet zo gekozen, omdat je dan precies voor de zonsondergang aankomt op de top bij Low's Peak. Toen wij rond 1.00 wakker werden gemaakt bleek dat er al flink wat mensen vertrokken waren. Ook bleven er een flink aantal achter vanwege een milde hoogteziekte die ze waren opgelopen (een aantal kwamen pas rond 16.00 aan en hun lichamen konden onvoldoende wennen aan het hoogteverschil); hun tocht zat er al weer op. Wij kwamen na een redelijk barre en koude toch om 5.00 aan bij de top; precies op tijd om een prachtige zonsopkomst te aanschouwen.
Het mooiste en tevens zwaarste deel van de tocht moest toen nog beginnen. Op de weg naar beneden kon je namelijk enorm genieten van de prachtige vergezichten. We konden Kota Kinabalu in de verte zien liggen, maar ook diverse kleine dorpjes waar we de dag ervoor nog doorheen waren gereden. Je kunt overigens ook pech hebben de gehele tocht tussen de wolken lopen. Dit heeft natuurlijk ook wel weer wat, maar wij genoten toch wel enorm van de mooie uitzichten. De tocht naar het hoofdkwartier van het park was loodzwaar. Het gewicht drukt bij elke stap naar beneden op je knieen. Onderschat dit deel van de tocht niet; want de meeste ongelukken vinden plaats op het traject vanaf Laban Rata naar beneden.
































































